فعالان در تبعید: هفته ها از بازداشت حسن صارمی، حامد و شهلا صارمی، طی هجوم ماموران به منزل شان می گذرد و کماکان خبری از بازداشت شدگان در دست نیست.
یک عضو خانواده صارمی معتقد است که دستگیری خانوادگی برای فشار روحی ،شکنجه روانی و اقرار به کارهای نکرده مییاشد.
وی در قسمتی از این نامه که در اختیار” کمپین صلح فعالان در تبعید” قرار گرفته ، نوشت:
” شکنجه افراد خانواده در مقابل دیده گان دیگر اعضاء ؛ و در نهایت گرفتن اعتراف علیه خود زندانی و دیگر اعضای خانواده و اعترافات تلویزیونی از اهداف بازجویان ؛ شکنجه گران و مسئولین مافوق است .در این راستا از هر گونه دستگیری ؛ زندان و سربه نیست کردن آزادیخواهان و مبارزان ابایی ندارد.”
"روز پنج شنبه 16 خرداد 92 شش مأمور وزارت اطلاعات به سرکردگی آخوند علوی سربازجوی بند 209 به منزل آقای حسن صارمی مراجعه و ضمن دستگیری وی و دو فرزندش حامد و شهلا ؛ لب تاپ ؛ تلفن های همراه و مدارک شخصی آنان را با خود می برند. از آن روز تا کنون حسن صارمی تنها یک مکالمه کمتر از دو دقیقه با خانواده اش داشته و از شهلا و حامد خبری در دست نیست ."
نامه مجید دری از زندان کارون اهواز: از دادگاه فرمایشی تا شرایط غیرانسانی زندان بهبهان
دانشجو نیوز : مجید دری، دانشجوی دربند محروم از تحصیل، در نامه ای از زندان کارون اهواز به تشریح وضعیت غیرانسانی زندان بهبهان و نحوه انتقالش از این شهر به زندان کارون پرداخته است.
این فعال حق تحصیل در بخش هایی از نامه خود به عدم استقلال دستگاه قضائی و فشارهای وارده بر وی و خانواده اش به شدت انتقاد نموده است.
مجید دری در این نامه همچنین ضمن قدردانی از مهربانی مردم بهبهان، از انتقال خود همراه با پابند و دستبند در طول راه خبر داده است.
وی در بخشی از این نامه می گوید: مامور انتقال (که غلامی نامی بود) پابندم کرد و دستبند اعتراض کردم گفت: من تشخیص می دهم. راست می گفت ظاهرا قوانین بر اساس سلایق اشخاص است. چون شخص دیگری که جرمش مواد بود و قرار بود به کانون اصلاح و تربیت برود پابند نشد. جالب بود برایم که این تشخیص از کجا آمده. پابندی نا مناسب که مچ پاهایم را زخم کرد و حتی هنگام دستشویی هم حاضر به باز کردنش نشد.
دانشجوی محروم از تحصیل دانشگاه علامه در بخش دیگری از این نامه به بازگویی شرایط غیرانسانی زندان بهبهان پرداخته است: زندانی که ۲ الی ۲/۵ برابر ظرفیت در آن چپانده شده بودند تعداد دستشویی و حمام ها کم. و هر روز سختگیری بیشتر. فضا امنیتی تر. حتی ملاقات ها هم محدود شد و محدودتر. زندانی که کتابخانه نداشت. فعالیت فرهنگی اش لنگ ۱۰۰ هزار تومان میماند. جایی هم نداشت برای برگزاری کلاس، اما مرخصی ملزم به شرکت کلاس و کسب امتیاز بود!
